Wielkość majątku

Trzebiny pojawiają się w dokumentach co najmniej od XIV wieku, kiedy to w 1360 roku występował Wierzbięta z Trzebin. Od XV do XVII wieku własność Kromnów Trzebińskich i Przybyszewskich oraz w części Piotrowskich. W 1676 roku Krystyna Przybyszewska wniosła w posagu Trzebiny Janowi Gurowskiemu, staroście kościańskiemu, późniejszemu kasztelanowi poznańskiemu. W latach 1730-1769 miejscowość należała do Nieżychowskich, a od 1769 roku do Jana Lipskiego, oboźnego wielkiego koronnego. W 1834 roku własność Karola Schmidta, a w 1860 barona Ferdynanda von Leesen. W rękach jego potomków Trzebiny dotrwały aż do drugiej wojny światowej.

W 1939 roku Trzebiny należały do Niemca barona Eberharda von Leesen. Majątek w 1926 roku liczył 1026 hektarów i miał gorzelnię.

Trzebiny

W latach 1680-1690 dla zamożnej rodziny wielkopolskiej Gurowskich wybudowany został w Trzebinach pałac, być może według planów aktywnego w Wielkopolsce architekta włoskiego Jana Catenazziego. Po 1860 roku został on gruntownie przebudowany, utworzono dziedziniec wewnętrzny i dano nowy wystrój elewacjom zewnętrznym. Po drugiej wojnie światowej pałac zdewastowano, a następnie wyremontowano. Piętrowy, na rzucie prostokąta, z alkierzami czy raczej niskimi, płasko ściętymi wieżami na wszystkich czterech narożnikach. Zewnętrzne elewacje rozczłonkowane pilastrami w wielkim porządku, pośrodku dłuższych elewacji portale barokowe z końca XVII wieku zamknięte półkoliście. Nad jednym z portalów herb Rola oraz herb Pomian Nieżychowskich w kartuszu z drugiej ćwierci XVIII wieku, nad innym kartusz z końca XIX stulecia z herbem baronów von Leesen.

Szczury

Być może po wojnie pozbawiony dekoracji dwór z lat 1923-1925, parterowy, bardzo wysoko podpiwniczony, nakryty dachem łamanym polskim, z wystawką dachową na osi i niepięknymi okienkami mansardowymi po obu stronach. Wejście poprzedzone umieszczonym na wysokiej podmurówce gankiem kolumnowym niosącym balkon.

Szczury występują w dokumentach co najmniej od 1403 roku. W XV wieku należały do Szczurskich herbu Korab, a w kolejnych wiekach do wielkiej liczby właścicieli cząstkowych. Co najmniej od 1789 roku cała wieś była już w rękach Koźmińskich, potem na krótko Rychlewskich, w latach 1806-1898 Skórzewskich, następnie i aż do drugiej wojny światowej – Lipskich z Lewkowa. Od 1927 roku właścicielem Szczurów był Józef Lipski (1894-1958), który w latach 1934-1939 był ambasadorem RP w Berlinie, w 1940 żołnierzem w kampanii francuskiej, za co odznaczony został Croix de Guerre. Później walczył jako żołnierz II Korpusu we Włoszech.

W 1939 roku Szczury były własnością Józefa Lipskiego. Majątek w 1926 roku liczył 715 hektarów.

Właściciele dworu

Pomarzanowice w 1388 roku nadał król Władysław Jagiełło Ekhardowi z Watdowa. W XVII wieku należały do Żdżarskich, pod koniec XVIII wieku do Skórzewskich, a w XIX do Jackowskich, w tym do Maksymiliana Jackowskiego (1815-1905), pierwszego patrona Kółek Włościańskich w Poznańskiem, wielkiego krzewiciela wiedzy rolniczej oraz zdrowych zasad hierarchii społecznej i wiary katolickiej wśród ludu. Był on jednym z głównych autorów zwycięstwa Polaków w „najdłuższej wojnie nowoczesnej Europy” przeciw Niemcom, a szczególnie Prusakom. Jego syn Mieczysław, uczeń gimnazjum poznańskiego, poległ w powstaniu styczniowym, w bitwie pod Ignacewem 8 maja 1863 roku. Po Maksymilianie Jackowskim Pomarzanowice objął jego syn Tadeusz (1859-1924), równie jak ojciec aktywny na polu społecznym i gospodarczym, tajny szambelan Piusa X, prezes Centralnego Towarzystwa Gospodarczego w Wielkim Księstwie Poznańskim. Później majątek przejął jego syn Tadeusz junior (ur. 1889), dyplomata, poseł RP w Brukseli.

Pomarzanowice

Dwór zbudowany w 1891 roku dla niezwykle zasłużonej dla polskiego życia gospodarczego i społecznego rodziny Jackowskich przez architekta Kazimierza Skórzewskiego. Parterowy, z piętrem mieszkalnym ukrytym w dachu i dużym, dwupiętrowym, ryzalitem na osi poprzedzonym czterokolumnowym portykiem podtrzymującym taras. Przez upodobnienie ścian szczytowych do szczytowych zwieńczeń ryzalitów dwór robi wrażenie, jakby wzniesiony został na planie krzyża równoramiennego. Jego architekt, Kazimierz Skórzewski, odwołał się do tego stylu przeszłości, jaki uważał  za typowo polski, a więc do renesansu. Jak większość ówcześnie działających w Wielkopolsce architektów, wykształcony został i po części działał w Niemczech. W 1939 roku Pomarzanowice były własnością dr. Tadeusza Jackowskiego juniora. Majątek w 1926 roku liczył 520 hektarów.

tematy palac niechlod kowalskie waszkowo zaborowo leszno c 2 tematy palac c 2 jerzyn gebice kotowo gorzyce murowana goslina c 3 tematy palac c 3 nietazkowo oporowko gozdawa kruszewo gorazdowo c 4 tematy palac c 4 wielkosc majatku trzebiny szczury wlasciciele dworu pomarzanowice c 5 tematy palac c 5 sliwniki koscielec dzieje turewa wiatrowo jedlec c 6 tematy palac c 6 jurkowo grzybowo czeszewo golejewko historia palacu c 7 tematy palac c 7 koldrab roscinno rudniki taczanow wlasciciele tarczanowa c 8 tematy palac c 8 rawicz sarnowa sieroszewice wegierce rostworowo radomicko c 9 tematy palac c 9 podgrzybow oporowo rod niegolewskich wodki nietuszkowo c 10 tematy palac c 10 miedzianow osowiec kosowo goraj zamek palac c 11 tematy palac c 11 osiek rogalin wyglad palacu piekny ogrod wlasciciele miasta c 12 tematy palac c 12 gospodarz rogalina kolejni wlasciciele skoki tupadly wargowo c 13 tematy palac c 13 wlasciciele dworu 2 zegrowo wierzenica wlasciciel wierzenicy radzewo c 14 tematy palac c 14 pieruszyce dlugie stare lukowo mozdzanow porazyn c 15 tematy palac c 15 bieczyny dabki glugowiec myszkowo przylepki c 16 tematy palac c 16 miedzychod pleszew malinie zrodla malinie plugawice historia siemianic c 17 tematy palac c 17 szamotuly szczeglin paruszewo czerwona wies poczatki wsi c 18 tematy palac c 18 przybyslaw psarskie samokleski duze stare oborzyska wlasnosc burgrabiego c 19 tematy palac c 19 srodka zlotniki radziwillow lipowiec magnuszewice c 20 tematy palac c 20 olesnica szczodrowo szelejewo wlasciciele szalejewa stary grod