Rawicz Sarnowa

Eklektyczny dwór, o przeważających cechach klasycystycznych, piętrowy, z kwadratową wieżą – ryzalitem na osi fasady, przy której filarowy ganek wejścia. Niewykluczone, że wieża była nakryta pierwotnie nie płaskim, ale wyższym dachem. Podobnie boczne części opięte lizenami mogły wieńczyć kiedyś trójkątne naczótki, analogiczne do tych w elewacji ogrodowej. Te oraz trójkątne naczótki ryzalitów w elewacjach bocznych dekorowane akroterionami. Od ogrodu, w niszach górnych kondygnacji obu pozornych ryzalitów -rzeźby. Dwór nakryty bardzo płaskim dachem wielopołaciowym, wzniesiony w trzeciej ćwierci XIX wieku.

Sarnowa występuje w dokumentach co najmniej od 1387 roku, kiedy to Małgorzata z Sarnowy i jej mąż Jan Dunin (może Dohna) kupują różne majętności od Wincentego z Granowa, trzeciego męża Elżbiety Pileckiej. Ta po śmierci Wincentego wzięta sobie jako czwartego męża króla Wtadystawa Jagiettę. W XV i XVI wieku własność Górków, Roszkowskich, Obornickich i Mieszkowskich, na początku XVIII wieku Zakrzewskich, później Rogalińskich i na powrót Zakrzewskich. Następnie Sarnowa przeszła w ręce niemieckie i w 1881 roku należała do Anny Schlosser. Potem własność Kietpszów.

W 1939 roku właścicielem Sarnowy (obecnie Rawicz-Sarnowa) był rotmistrz Józef Kietpsz. Majątek w 1926 roku liczył 475 hektarów.

Sieroszewice

Niewielki dwór zbudowany zapewne około połowy XIX wieku, parterowy, z wejściem ujętym w stosunkowo monumentalny, eklektyczny portyk filarowo-kolumnowy. Poprzeczne, piętrowe skrzydło-tak jak i portyk – dobudowane zostało w późniejszym czasie.

Sieroszewice występują w dokumentach bardzo wcześnie, gdyż już od XII wieku. W 1136 roku pisane Vzorovici, należały do arcybiskupów gnieźnieńskich. W XVI i XVII wieku były własnością Sieroszewskich, w tym, w 1579 roku, Doroty Sieroszewskiej, a w 1618 Krzysztofa Sieroszewskiego. W XVIII wieku Sieroszewice należały do Niemojowskich, Zakrzewskich i jeszcze w XIX wieku Kosseckich, w tym.
w latach 1823-1857, Stefana Kosseckiego, pułkownika wojsk polskich. Od 1883 roku do okresu międzywojennego własność Skórzewskich, a w 1939 roku Pawła Deutschmanna.

W 1939 roku właścicielem był Paweł Deutschmann. Majątek w 1926 roku, należący wtedy jeszcze do Skórzewskich, liczył 310 hektarów.

Węgierce

W 1904 roku dla Antoniego Dembińskiego i jego żony Felicji z Kozłowskich powstał ten wybudowany przez ich kuzyna, budowniczego Wojciecha Dembińskiego, obszerny dwór, piętrowy, o dość prostej bryle, bez elementów historyzmu ani w wydaniu eklektycznym, ani też tak zwanego stylu polskiego, za to z pewnymi elementami modernistycznymi, choćby oryginalnej, modernistycznej dekoracji. Na osi ryzalit poprzedzony dwukolumnowym gankiem i zwieńczony trójkątnym, oryginalnie przeszklonym frontonem. Dwór nakryty dachem czterospadowym. Całość robi okazałe wrażenie.

Węgierce występują w dokumentach od 1195 roku, przed którym to rokiem nadane zostały norbertankom ze Strzelna. Później co najmniej od 1580 roku własność Kościelskich. W 1844 roku Węgierce kupił na subhaście Edward von Kolbe i odsprzedał je w 1848 roku Albinowi Kozłowskiemu i jego żonie Bronisławie z Bychowskich. Wraz z ręką ich córki Felicji miejscowość przeszła następnie do Dembińskich herbu Rawicz, w których rękach pozostała aż do drugiej wojny światowej. Ostatnim właścicielem majątku był Zbigniew Dembiński, poseł ostatniej kadencji Sejmu II RR Jego synami są imiennik fundatora dworu, Antoni Dembiński, inżynier we Francji, współpracujący między innymi przy budowie tunelu pod kanałem La Manche, oraz Jan Dembiński, więziony przez wiele lat w czasach stalinowskich.

W 1939 roku właścicielem Węgierc był Zbigniew Dembiński. Majątek w 1926 roku liczył 488 hektarów.

Rostworowo

Stary, niewielki dwór z przełomu XVIII i XIX wieku został z czasem – jak to bardzo często bywato – powiększony o piętrowe, nakryte płaskim dachem skrzydło. Parterowy, z ryzalitem na osi przechodzącym w zwieńczoną trójkątnym frontonem wystawkę dwuspadowego dachu.

Rostworowo znane jest w dokumentach od 1386 roku, kiedy rozgraniczono Nieczajnę od Rostworowa. Pisali się stąd Rosworowscy względnie Rostworowscy: Bronisz w 1387 roku, po nim Wojciech, następnie Wichna wdowa po Iwonie, Piotr, Mikołaj i Dzierżysławten ostatni w 1432 roku. Pod koniec XVIII wieku własność Krzyżanowskich, a w XIX i XX wieku hrabiów Szołdrskich z Żydowa: w 1881 roku Tadeusza, w 1909 roku Jana, a w 1930 roku Wiktora.

W 1930 roku właścicielem Rostworowa był hr. Wiktor Szołdrski. Majątek w 1926 roku liczył 595 hektarów.

Radomicko

Dwór parterowy, nakryty dachem łamanym, z piętrowym ryzalitem na osi zwieńczonym trójkątnym naczółkiem, zbudowany na przełomie XVIII i XIX wieku i zapewne sto lat później restaurowany.

W 1258 roku książę Bolesław nadał Radomicko klasztorowi lubińskiemu cum tabernis ettheloneo, to znaczy z karczmami i z mytami. Książę Przemysł II dołożył do darowizny jeszcze połowę sadzawki i połowę młyna, i o tę połowę sadzawki i młyna toczyły się jeszcze długo spory, bo aż do ich rozstrzygnięcia w 1335 roku. Spór rozstrzygnięty został na korzyść klasztoru, a roszczenie Dobiesława i Tomasza z Zielonego Dębu oraz całej ich rodziny oddalone. W XV, XVI i XVII wieku i aż do 1650 roku Radomicko należało do Kotwiczów Radomickich, znakomitej wielkopolskiej rodziny senatorskiej, z której wyszedł w połowie XVII wieku wojewoda inowrocławski Hieronim Radomicki, jak pisał dawny autor: „Pan na ubogich miłosierny, kiedy na sustentacyą ich w Koninie trzydziestu, w Żerkowie piętnastu, uczynił”. Następnie Radomicko było własnością Tworzyjańskich, w XVIII wieku Koźmińskich, Sokolnickich i Mielżyńskich, w początku XIX wieku Turnów, później książąt Acerenza-Pignatelli, pod koniec XIX i na początku XX wieku księcia Kaliksta Birona Kurlandzkiego.

W okresie międzywojennym Radomicko nie stanowiło ośrodka większych dóbr ziemskich.

tematy palac niechlod kowalskie waszkowo zaborowo leszno c 2 tematy palac c 2 jerzyn gebice kotowo gorzyce murowana goslina c 3 tematy palac c 3 nietazkowo oporowko gozdawa kruszewo gorazdowo c 4 tematy palac c 4 wielkosc majatku trzebiny szczury wlasciciele dworu pomarzanowice c 5 tematy palac c 5 sliwniki koscielec dzieje turewa wiatrowo jedlec c 6 tematy palac c 6 jurkowo grzybowo czeszewo golejewko historia palacu c 7 tematy palac c 7 koldrab roscinno rudniki taczanow wlasciciele tarczanowa c 8 tematy palac c 8 rawicz sarnowa sieroszewice wegierce rostworowo radomicko c 9 tematy palac c 9 podgrzybow oporowo rod niegolewskich wodki nietuszkowo c 10 tematy palac c 10 miedzianow osowiec kosowo goraj zamek palac c 11 tematy palac c 11 osiek rogalin wyglad palacu piekny ogrod wlasciciele miasta c 12 tematy palac c 12 gospodarz rogalina kolejni wlasciciele skoki tupadly wargowo c 13 tematy palac c 13 wlasciciele dworu 2 zegrowo wierzenica wlasciciel wierzenicy radzewo c 14 tematy palac c 14 pieruszyce dlugie stare lukowo mozdzanow porazyn c 15 tematy palac c 15 bieczyny dabki glugowiec myszkowo przylepki c 16 tematy palac c 16 miedzychod pleszew malinie zrodla malinie plugawice historia siemianic c 17 tematy palac c 17 szamotuly szczeglin paruszewo czerwona wies poczatki wsi c 18 tematy palac c 18 przybyslaw psarskie samokleski duze stare oborzyska wlasnosc burgrabiego c 19 tematy palac c 19 srodka zlotniki radziwillow lipowiec magnuszewice c 20 tematy palac c 20 olesnica szczodrowo szelejewo wlasciciele szalejewa stary grod