Podgrzybów

Barokowy pałac z połowy XVIII wieku w Pogrzybowie był dwukrotnie przebudowywany. Po raz pierwszy około 1848 roku przez właścicieli Pogrzybowa Niemojewskich, którzy nadali mu pewne cechy klasycystyczne. Po raz drugi na początku XX wieku, kiedy po przejęciu majątku przez pruską Komisję Kolonizacyjną budynek adaptowano na szkołę. Piętrowy, z mieszkalnym poddaszem skrytym w dwuspadowym dachu, z pozornym dwupiętrowym ryzalitem na osi zwieńczonym trójkątnym frontonem i poprzedzonym filarowym gankiem wejścia. Z obu stron nieduże piętrowe przybudówki.

Pogrzybów pod nazwą Grzybowo jest wymieniony pod rokiem 1213 jako własność klasztoru w Otoboku. W XVI wieku właścicielami Pogrzybowa byli Pogrzybowscy, a w 1612 roku Dadźbog Karnkowski, starosta bobrownicki i odolanowski. W rękach Karnkowskich majątek pozostawał do 1833 roku, by przejść potem do Skórzewskich, w tym Walentego Skórzewskiego, pułkownika wojsk polskich. Następnie należał do rodziny Niemojówskich. Od 1894 roku Pogrzybów był w rękach pruskiej Komisji Kolonizacyjnej. Potem został rozparcelowany.

W okresie międzywojennym Pogrzybów nie stanowił ośrodka większych dóbr ziemskich.

Oporowo

Do prostego i dość skromnego dworu wybudowanego około 1800 roku dla Ignacego Morawskiego, parterowego, z ryzalitami przechodzącymi w wystawki w obu fasadach, z balkonem od ogrodu wspartym na słupach architekt Roger Sławski dobudował około 1910 roku dwa boczne, piętrowe, neobarokowe skrzydła. Roger Sławski, mistrz kostiumu narodowego zwanego inaczej stylem krajowym, będącego kompilacją cech barokowych i klasycystycznych, osiągnął i tu doskonały efekt estetyczny. Dwór i ryzality nakryte dachami dwuspadowymi.

Oporowo wzmiankowane jest od 1310 roku, kiedy to Henryk Śląski, ustanawiając powiat poniecki, wymienił Oporowo. W 1378 roku pisał się Tomistaw z Oporowa. Później własność i gniazdo Oporowskich, a następnie Pierwosieckich i Orchowskich. Od 1536 Oporowo należało do Śmigielskich, między innymi Stanisława z Bnina Śmigielskiego, który ufundował tu Kościół i szpital dla siedmiu ubogich. W XVIII wieku w rękach Romatowskich, Prusimskich i Malczewskich, a pod koniec wieku stolnikowej kaliskiej Korduli z Gorzeńskich Turnowej. W 1805 roku od jej syna Adama Oporowo kupił Wojciech Morawski. W rękach Morawskich pozostawało aż do drugiej wojny światowej. Oporowa nie ominął w swej wielkopolskiej peregrynacji Adam Mickiewicz, który bawił tu na początku października 1831 roku, gdy padło powstanie listopadowe, w którym chciał uczestniczyć. Ostatnim właścicielem był Witold Morawski (1895-1944), niezwykle dzielny pułkownik Wojska Polskiego, attache RP w Berlinie, jeniec Woldenbergu, przywódca konspiracji obozowej, rozstrzelany przez Niemców w Mauthausen 9 listopada 1944 roku.

Ród Niegolewskich

Niegolewscy nie wybili się na urzędy krajowe, ale w Wielkopolsce piastowali te, o które mogła się ubiegać zamożna szlachta, między innymi przez kilka pokoleń byli de facto dziedzicznymi starostami pobiedziskimi. Najbardziej znanym właścicielem Niegolewa był słynny uczestnik szarży pod Somosierrą Andrzej Niegolewski, urodzony 12 listopada 1787 roku w niedalekim Bytyniu, który gdy jako ochotnik wstąpił w 1806 roku do wojska polskiego, brał udział w wielu bitwach, między innymi pod Tczewem, Gdańskiem i Frydlandem. W 1807 roku wszedł do formującego się właśnie pułku polskiego lekkokonnej gwardii przybocznej Napoleona, tak zwanych szwoleżerów, i wraz z nim wziął udział 30 listopada 1808 roku w słynnej szarży pod Somosierrą. Szarża ta otworzyła wojskom Napoleona drogę na Madryt, a w konsekwencji pomogła rewolucjoniście Napoleonowi w pobiciu broniącego się bohatersko katolickiego kraju. Andrzej Niegolewski wziął udział w powstaniu listopadowym, w którym został odznaczony złotym krzyżem Virtuti Militari. Aktywny społecznie i gospodarczo, był posłem na Sejm Prowincjonalny. Zmarł 18 lipca 1857 roku, ustanowiwszy w Niegolewie rzadko praktykowaną formę ordynacji, tak zwany minorat, polegający na dziedziczeniu ordynacji przez najmłodszego syna.

W 1939 roku właścicielem Niegolewa był Stanisław Niegolewski. Majątek w 1926 roku liczył 1004 hektary i miał gorzelnię.

Wódki

Do starszego, XIX-wiecznego dworu zapewne architekt Stefan Cybichowski w latach dwudziestych XX wieku dobudował stanowiącą dzisiaj główny korpus nową część w tak zwanym stylu narodowym. Dwór parterowy o bardzo dobrych proporcjach, z okazałym portykiem wielkiego porządku zwieńczonym trójkątnym frontonem, nakryty wysokim łamanym dachem polskim z wystawkami dachowymi w elewacjach bocznych. Wszystkie te elementy stwarzają bardzo wdzięczną całość o swojskim, polskim charakterze.

Wódki wymienione w Liber Beneficiorum Jana Łaskiego należały niegdyś do Jaraczewskich. W 1909 roku własność Edwarda Cegielskiego, a później Brzeskich.

Ostatni właściciel Wódek, Witold Brzeski (ur. 1871), radca Poznańskiego Ziemstwa Kredytowego, wraz z żoną Felicją (ur. 1896) odebrali sobie życie 7 września 1939 roku, otrzymawszy, jak się okazało fałszywą, wiadomość o śmierci swoich dzieci. Brat Witolda Edward Brzeski został rozstrzelany przez Niemców.

W 1939 roku właścicielem Wódek był Witold Brzeski. Majątek w 1926 roku liczył 350 hektarów.

Nietuszkowo

Dwór w Nietuszkowie formą złożoną z krótkiego parterowego korpusu, kubicznego piętrowego skrzydła i wysokiej wieży przypomina dwory w Obudnie, Myjomicach i w pewnym stopniu neorenesansowy pałac w Strzelcach. Zresztą tak jak ten ostatni zdaje się w jakimś stopniu nawiązywać do włoskich willi renesansowych.
Część parterowa, najstarsza, powstała w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Do niej przylegała pierwotnie trzykondygnacyjna wieża i niewielka przybudówka po drugiej stronie. Przybudówka ta około 1882 roku rozbudowana została do dzisiejszej formy. W niej umieszczono główne wejście do dworu. Wieżę podwyższono o dwie kondygnacje najprawdopodobniej krótko po pierwszej wojnie, kiedy Nietuszkowo stało się jedyną siedzibą Jouanneów w okolicy Chodzieży. Stara część dworu nakryta dachem dwuspadowym, skrzydło i wieża dachami niemal płaskimi.

Nietuszkowo w 1881 roku należało do Niemca Hermanna Kennemanna, znanego wroga Polaków, współzałożyciela Hakaty. Potem przez małżeństwo przeszło do innej bardzo zamożnej i zasiedziałej w Wielkopolsce niemieckiej rodziny Jouanneów.

W 1930 roku Nietuszkowo było własnością Niemki Anne Marie Jouanne. Majątek w 1926 roku liczył 1136 hektarów i miał gorzelnię.

tematy palac niechlod kowalskie waszkowo zaborowo leszno c 2 tematy palac c 2 jerzyn gebice kotowo gorzyce murowana goslina c 3 tematy palac c 3 nietazkowo oporowko gozdawa kruszewo gorazdowo c 4 tematy palac c 4 wielkosc majatku trzebiny szczury wlasciciele dworu pomarzanowice c 5 tematy palac c 5 sliwniki koscielec dzieje turewa wiatrowo jedlec c 6 tematy palac c 6 jurkowo grzybowo czeszewo golejewko historia palacu c 7 tematy palac c 7 koldrab roscinno rudniki taczanow wlasciciele tarczanowa c 8 tematy palac c 8 rawicz sarnowa sieroszewice wegierce rostworowo radomicko c 9 tematy palac c 9 podgrzybow oporowo rod niegolewskich wodki nietuszkowo c 10 tematy palac c 10 miedzianow osowiec kosowo goraj zamek palac c 11 tematy palac c 11 osiek rogalin wyglad palacu piekny ogrod wlasciciele miasta c 12 tematy palac c 12 gospodarz rogalina kolejni wlasciciele skoki tupadly wargowo c 13 tematy palac c 13 wlasciciele dworu 2 zegrowo wierzenica wlasciciel wierzenicy radzewo c 14 tematy palac c 14 pieruszyce dlugie stare lukowo mozdzanow porazyn c 15 tematy palac c 15 bieczyny dabki glugowiec myszkowo przylepki c 16 tematy palac c 16 miedzychod pleszew malinie zrodla malinie plugawice historia siemianic c 17 tematy palac c 17 szamotuly szczeglin paruszewo czerwona wies poczatki wsi c 18 tematy palac c 18 przybyslaw psarskie samokleski duze stare oborzyska wlasnosc burgrabiego c 19 tematy palac c 19 srodka zlotniki radziwillow lipowiec magnuszewice c 20 tematy palac c 20 olesnica szczodrowo szelejewo wlasciciele szalejewa stary grod